„Nie czyhaj, bezbożniku, na mieszkanie sprawiedliwego, nie burz miejsca jego odpoczynku. Bo choć sprawiedliwy siedem razy upadnie, jednak znowu się podniesie, ale bezbożni potkną się w nieszczęściu”
Najważniejsze myśli
- Według litery prawa wystarczy jeden grzech, żeby przestać być sprawiedliwym. Salomon mówi więc o czymś innym niż bezgrzeszność: o stanie serca.
- Sprawiedliwy to ten, kto przyznaje, że jest grzesznikiem, ale ten stan mu nie odpowiada i chce go zmienić. Dlatego po każdym upadku wstaje.
- Bóg nie czeka, aż się potkniemy. Chce, żebyśmy odwrócili się od zła i żyli, a przeszłość chętnie puszcza w niepamięć.
- Nie dajmy sobie wmówić, że jesteśmy skończeni. Póki żyjemy i chcemy przyjść do Boga jeszcze raz, jest nadzieja.
01
Werset czytany wprost
To krzepiący werset: czy jest dobrze, czy źle, Pan jest ze mną. Br. Łukasz zaczął jednak od tego, że czytany dosłownie wydaje się nielogiczny.
Jeden zakaz, jeden błąd
Adam dostał jedno polecenie (Rdz. 2:16–17). Wystarczył jeden akt nieposłuszeństwa, żeby stracił społeczność z Bogiem. Nie dostał drugiej próby.
Zapłatą za grzech jest śmierć
Rz. 6:23 nie rozróżnia grzechów dużych i małych. Prawo jest jednoznaczne i surowe.
Nie ma ani jednego
Rz. 3:10: nie ma sprawiedliwego ani jednego. Wszyscy zgrzeszyli, więc kara dotyczy każdego.
Skoro tak, to ile razy trzeba upaść, żeby przestać być sprawiedliwym? Według Salomona sprawiedliwy upada, wstaje i dalej jest sprawiedliwy. Według prawa jeden upadek wystarczy, żeby nim nie być. Salomon musiał więc mieć na myśli coś innego niż liczenie upadków.
02
Grzesznik i sprawiedliwy
Zwykle czytamy sam werset 16. Tymczasem jest on częścią dłuższej myśli, skierowanej do grzesznika.
Werset 15 opisuje grzesznika, który czyha pod domem sprawiedliwego i szuka okazji, żeby mu zaszkodzić: poniżyć, obrazić, skrzywdzić. Salomon mówi mu: może nawet ci się uda. Sprawiedliwy się potknie, bo wszyscy jesteśmy ludźmi. Dajemy się sprowokować, a wtedy wystarczy pięć minut i trzy zdania za dużo, z których potem długo trzeba się tłumaczyć.
Tylko że on się podniesie: raz, drugi, siódmy. Na nic twoje czatowanie. A kiedy ty się potkniesz, będzie to koniec, bo dla ciebie ten werset planu B nie przewiduje.
Paradoks
Z punktu widzenia prawa obaj są grzesznikami. A jednak jeden jest nazwany sprawiedliwym, a drugi grzesznikiem.
Różnica jest w sercu
Sprawiedliwy mówi: jestem grzesznikiem, narobiłem w życiu wielu błędów, ale ten stan mi nie odpowiada i chcę go zmienić. Ten stan serca jest w oczach Bożych cenny.
03
Jak Bóg patrzy na upadającego
Bóg chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy (1 Tym. 2:4). „Doszli”, czyli to proces, a nie olśnienie jednego dnia. Po drodze będzie wiele błędów i wykolejeń, a za każdym razem trzeba próbować jeszcze raz.
Zakon był przewodnikiem do Chrystusa, abyśmy zostali usprawiedliwieni z wiary (Gal. 3:24), niezależnie od uczynków zakonu (Rz. 3:28). Usprawiedliwieni z wiary mamy pokój z Bogiem przez Pana Jezusa i przystęp do łaski (Rz. 5:1–2). Dlatego pojedynczy grzech, który według litery powinien nas dyskwalifikować, nie odbiera nam nadziei.
Br. Łukasz od razu zastrzegł: to nie znaczy, że można żyć, jak się chce, bo „przecież wierzę”. To byłaby „tania łaska”, pomijająca przemianę, która musi zachodzić w sercu.
„Czy rzeczywiście mam upodobanie w śmierci bezbożnego, mówi Wszechmocny Pan, a nie raczej w tym, żeby się odwrócił od swoich dróg i żył?”
04
Upadłem, jednak wstanę
Wersety, które pokazują, jak upada i podnosi się sprawiedliwy. Rozwiń, żeby przeczytać.
„Nie ciesz się z mojej niedoli, moja nieprzyjaciółko. Chociaż upadłem, jednak wstanę. Chociaż siedzę w ciemności, jednak Pan jest moją światłością”
05
Linia startu, nie mety
Łatwo myśleć, że gdy się poświęcę, nagle zacznę żyć zupełnie inaczej. Tak to nie działa. Dochodząc do poświęcenia, nie dobiegamy do mety, tylko do linii startu. Br. Łukasz przyznał, że z perspektywy dwudziestu lat od poświęcenia widzi, że wiele trudności zaczęło się dopiero potem. Pojawiły się zasady i okazało się, że nie zawsze daje radę, choć wersety znał dobrze.
A jak długo da się być „superchrześcijaninem”? Pięć minut, dziesięć. To proces, a nie stan.
Wykres wiary
Na osi X czas, na osi Y wiara. Gdy ktoś pyta „co u ciebie?”, patrzymy na ostatni tydzień, a on bywa koszmarny. Z bliska wykres skacze w górę i w dół.
Perspektywa dziesięciu lat
Spójrz, gdzie byłeś pięć albo dziesięć lat temu i co by było bez kilku decyzji: jakiegoś wyjazdu, konwencji, rozmowy. Z tej perspektywy widać kierunek, którego nie widać z jednego tygodnia.
Nie wyolbrzymiać upadku
Naszym błędem jest podnoszenie jednego doświadczenia do rangi „być albo nie być”. Nie chodzi o udawanie, że grzechu nie ma. Ze słabościami trzeba coś zrobić, ale bez rozpaczy.
Gdzie będziesz za dziesięć lat?
Br. Łukasz zapytał też odwrotnie: gdzie bylibyście za dziesięć lat, gdybyście dziś zamiast na młodzieżowym byli na rynku w Krakowie? Drobne wybory mają długie konsekwencje.
06
Co podsuwa przeciwnik
Po upadku przychodzą przygnębienie, zwątpienie i myśli, których te wersety każą nie słuchać. Zaznacz te, które znasz. Wybór zostaje tylko na tym urządzeniu.
Wybierz jedną lub kilka rzeczy powyżej.
07
Apostoł Piotr
Dla nas wzór, ale gdyby rozłożyć jego historię na pojedyncze kawałki, nie zawsze byłoby się czym chwalić. Przyglądamy się im nie po to, żeby go rozliczać, tylko żeby zobaczyć, jak Bóg patrzy na upadającego.
„Szymonie, Szymonie, oto szatan wyprosił sobie, aby was przesiać jak pszenicę. Ja zaś prosiłem za tobą, aby nie ustała twoja wiara. A ty, gdy się nawrócisz, utwierdzaj swoich braci”
Mimo tych upadków Pan Jezus go nie skreślił ani nie oddał kluczy komuś innemu. Modlił się za niego osobiście i dał mu ogromną odpowiedzialność: kiedy zrozumie swoje błędy, ma umacniać innych.
Bóg nie przestaje szukać. Posyłał proroków „nieustannie” (Jer. 7:25), potem przyszedł Syn Człowieczy, „aby szukać i zbawić to, co zginęło” (Łuk. 19:10), a przed nami są „czasy ochłody” i odnowienia wszystkich rzeczy (Dz. 3:19–21).
08
Sprawdź się
Pięć pytań z tej społeczności. Wynik widzisz tylko Ty.
09
Wyzwanie na ten tydzień
Propozycje ze społeczności. Postęp zapisuje się na tym urządzeniu.
„Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci koronę żywota”
Na koniec br. Łukasz podkreślił, że dla Boga liczy się stan końcowy. Nie „bądź wierny dzisiaj” ani „przez większość życia”, tylko aż do śmierci. Nie chodzi o życie bez jednego błędu, tylko o serce, które za każdym razem wraca. Nie dajmy sobie wmówić, że jesteśmy skończeni.